23 maja, wobec bezpośredniego zagrożenia Żodzina, przeniesiono eskadrę do Mińska. Następnego dnia przybył tam także etatowy dowódca 14 eskadry por. Józef Mańczak i przejął dowodzenie od kpt. Wacława Iwaszkiewicza. 25 maja przybyli także nowi lotnicy. Byli to: sierż. Kujawa, kpr. Woźniak i kpr. Śliwa. Ostatnie loty w rejonie Borysowa przeprowadzono 6 czerwca. Czerwiec dla eskadr 7 dywizjonu rtm. Antoniego Buckiewicza był okresem stosunkowo spokojnym. Na linii Berezyny walki ustały. W tym czasie 14 eskadra stacjonowała Żodzinie koło Borysowa. Była przy tym znacznie osłabione walkami z lotnictwem dywizjonu Szyrinkina.
W końcu czerwca nastąpiło natarcie oddziałów sowieckich na linii Berezyny, a wobec przewagi przeciwnika, nastąpił odwrót wojsk polskich. Szybkie postępy wojsk sowieckich zmusiły eskadry 7 dywizjonu do wycofania się z bezpośrednio zagrożonej strefy. Jako pierwsza, jeszcze w końcu czerwca, przeniosła się na lotnisko Serebrianka pod Mińskiem 14 eskadra, a stąd po kilku dniach została przesunięta do Baranowicz. W tym czasie posiadała jedynie dwa sprawne samoloty. W dniach 3, 4, 6 i 9 lipca załogi: sierż. Marian Skorzyński i pchor. Kazimierz Szczepański oraz pchor. Wiktor Daniel i pchor. Mieczysław Serdecki wykonały ostatnie loty wywiadowcze.