Dalej na lewo od francuskiej linii – za kawalerią „głównej bitwy”, według Arnolda i Omana, albo bezpośrednio na skrzydle piechoty, jak sądzi Taylor, stał odwodowy korpus dowodzony przez Yves’a d’Alégre. Odwód ten składał się z około 4 tys. włoskiej piechoty dowodzonej przez Frederigo de Bozzolo, na której skrajnym lewym skrzydle stanęło 2 tys. lekkiej kawalerii pod wodzą Giana Bernardo Caracciolo.
Także ustawienie wojsk Ligi Świętej jest sprawą dyskusyjną. Na północ od obozu, w pobliżu rzeki, stanęła kawaleria straży przedniej złożona z 670 ciężkich jeźdźców Państwa Kościelnego. Na jej czele stał Fabrizio Colonna. Dalej wzdłuż rzeki dwie większe grupy kawalerii – kawaleria „głównej bitwy” złożona z 565 jeźdźców pod wodzą markiza La Palude, oraz straż tylna składająca się z 490 jeźdźców pod Alfonso Carvajalem. Taylor dzieli piechotę Ligi Świętej na 4 bloki – trzy dywizje hiszpańskiej piechoty, każda złożona z czterech tzw. colunellas po 500–600 żołnierzy w każdej, oraz piechota papieska licząca około 2 tys. żołnierzy pod dowództwem Pedro Navarro. Taylor umieszcza formacje piechoty w głębokie kolumny równoległe do rzeki, na skrajnym skrzydle kawalerii, prostopadle do okopów. Oman i Arnold ustawiają piechotę w trzy linie biegnące wzdłuż okopów. Nie podają liczebności pierwszej linii, natomiast druga linia miała liczyć 4 tys.