Pomoc owego studenta nie była jednak taka znikoma, jak tandeciarz myślał. To właśnie Charousek podsunął Saviolemu dowody, a Wassory'emu truciznę. Uczynił to dlatego, że nienawidził Wassertruma. Od najmłodszych lat postawił sobie za cel zniszczyć Wassertruma i wszystko, co było mu drogie. Czynił tak, ponieważ był nieślubnym dzieckiem Żyda i chciał się zemścić za krzywdy, które ten wyrządził jego matce - wszystko wskazuje na to, że sprzedał ją do domu publicznego. Ostatecznie Charousek osiąga swój cel - zostaje jedynym spadkobiercą Wassertruma, ale nie wszystko idzie tak, jak chciał. Charousek pragnął, aby tandeciarz zażył tę samą truciznę, co jego syn, a tymczasem został on zamordowany przez Loisa – młodzieńca, którego Żyd wsadził do więzienia. Zrozpaczony tym, że krew Wassertrumów splamiła ziemię, a więc nie została do końca unicestwiona, Charousek dzieli swój majątek na trzy części: jedną otrzymuje Pernat, który był przyjacielem Charouska i któremu parę razy pomógł, drugą żebracy z tzw. Batalionu doktora Hulberta, którego księgowym był pod koniec sam student, a ostatnią trzecią część siedmiu mordercom, których wina nie została udowodniona z braku dowodów.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Literatura niemieckojęzyczna Kategoria:Powieści z 1915 Kategoria:Powieści fantastyczne wydane w latach 1910–1919