Wielka Brytania zagroziła Iranowi akcją militarną, próbując pozyskać dla tego pomysłu Stany Zjednoczone, ale ich prezydent Harry Truman, którego uwagę poświęcała wówczas wojna w Korei (i zresztą sam sympatyzował z Mosaddeghiem), zdecydowanie się temu sprzeciwił.
Latem 1951 rafineria w Abadanie wstrzymała pracę, brytyjscy specjaliści opuścili Iran, a Londyn nałożył na Teheran sankcje ekonomiczne, m.in. embargo na irańską ropę i zamrożenie aktywów Iranu. Do bojkotu Iranu przyłączyły się amerykańskie spółki naftowe. We wrześniu rafinerię zajęło irańskie wojsko, a Irańczycy na własną rękę podjęli wydobycie ropy, ale wobec embarga (cokolwiek łamanego, m.in. przez Argentynę, Włochy i Japonię) nie byli w stanie jej sprzedawać.
Londyn przekazał sprawę AIOC do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości. Mosaddegh argumentował, że decyzja parlamentu ma pierwszeństwo, a Trybunał nie jest władny rozstrzygać spory z udziałem prywatnych spółek. W październiku 1951 osobiście udał się do Nowego Jorku, by przedstawić swoje stanowisko Radzie Bezpieczeństwa ONZ. Mosaddegh był pierwszym przedstawicielem kraju Trzeciego Świata, który wystąpił na forum ONZ.