Gdy działania Mosaddegha napotkały opór w obu izbach parlamentu, premier rozwiązał Senat (w połowie mianowany przez szacha) i wycofał swoich zwolenników z Madżlesu, pozbawiając go kworum. Forsowany przez Mosaddegha program reform zyskał poparcie w referendum z lipca 1953.
Mosaddegh sprzymierzył się z Tude, powołując trzech jej polityków do swojego rządu, czym zraził do siebie wielu wcześniejszych zwolenników, m.in. ajatollaha Kaszaniego (który później miał przyłożyć rękę do obalenia Mosaddegha), ale także przywódcę lewicowej i antykomunistycznej Ludowej Partii Pracujących Mozaffara Baghaja, który przeciągnął na swoją stronę część deputowanych Frontu Narodowego, m.in. wiceprzewodniczącego Madżlesu Hosejna Makkiego. Reformy Mosaddegha wywołały sprzeciw burżuazji i elementów klerykalnych. Zachodnia propaganda przedstawiała go jako komunistę, chociaż ten nie chciał pójść drogą, którą kilka lat później obrała Kuba.