Pedagogika queer (odmieńców lub odmienności seksualnej) – nurt analiz i badań w obrębie nauk o wychowaniu, należący do tzw. socjalizacji rodzajowej, czyli uspołecznienia w aspekcie płci i roli płciowej, w tym też orientacji psychoseksualnej. Nazwa jest tłumaczeniem angielskiego .

Zakres postulowanego nurtu Pedagogika queer jest w stanie tworzenia i integrowania się szeregu wątków myślowych bazujących na recepcji myśli amerykańskiej pedagogiki radykalnej i wykorzystujący dorobek studiów lesbijsko - gejowskich (queerowych). Częściowoe pokrywa się ze studiami feministycznymi uprawianymi w pedagogice (np. Lucyna Kopciewicz). Jest to nurt postulowany, ale i zalążkowo, świadomie uprawiany przez kilka osób np. E. Zierkiewicz (poradnictwo), P. Skuza (nieobecność tematyki homoseksualnej w pedagogice), J. Kochanowski (dzieciństwo gejowskie, dekonstrukcja tożsamości), ale też rozproszonych w różnych materiałach. W zasadzie można raczej mówić o teorii queer względnie studiach lesbijsko – gejowskich / queerowych w obrębie pedagogiki. Postulowany nurt pedagogicznych analiz wykorzystujący epistemologiczną i kulturową kategorię „queer” oraz teksty nowej humanistyki, stosujący metodologię kulturologicznego konstruktywizmu wpisuje się w pedagogikę budowaną w oparciu o sytuacje jednostkowe, oddolne.