Dwóch kolejnych władców wzniosło dwa wielkie kompleksy świątynne: jeden dla Isztar zwany E-eszgal (205 × 198 m.), a drugi dla Anu i Antu zwany Bit resz (213 × 167 m.). Na północ od Uruk znajdują się trzy tumulusy, które mogą zawierać groby trzech wspomnianych władców. Po podbiciu Mezopotamii przez Partów Uruk popadł w zapomnienie, gdy babilońska kultura powoli zanikła. Ostatnia znana tabliczka zapisana pismem klinowym w babilońskim języku znaleziona w Uruk pochodzi z 108 roku p.n.e. Wielkie świątynie okresu seleukidzkiego popadły w ruinę. Na miejscu Bit resz powstała niewielka świątynia, w której odkryto inskrypcje w języku greckim, wzniesiona przez kupców z regionu Mosulu i poświęcona nieznanemu bliżej bogu Gareusowi. Po okresie partyjskim nastąpił okres sasanidzki, którego ślady, głównie w postaci monet, odkryto w południowej części miasta. Znaleziska te urywają się w IV w. n.e. Do opuszczenia miasta przez ostatnich mieszkańców przyczyniło się najprawdopodobniej przesunięcie koryta Eufratu bardziej na zachód.

Ważniejsze zabytki pochodzące z Uruk85px140px300pxZ lewej – alabastrowa waza z przedstawieniem reliefowym, zbiory Muzeum Pergamońskiego w Berlinie. W centrum – tzw. „Dama z Uruk”, zbiory Irackiego Muzeum Narodowego w Bagdadzie. Z prawej – posąg byka, zbiory Luwru.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Miasta w Sumerze Kategoria:Państwa starożytne Kategoria:Stanowiska archeologiczne w Iraku Kategoria:Miasta w Babilonii