Ostatecznie zajął drugie miejsce ze stratą ponad sekundy to Tomby i z przewagą 0,98 sekundy nad Pirminem Zurbriggenem.
Podczas rozgrywanych rok później mistrzostw świata w Vail nie zdobył medalu. Najlepszy wynik uzyskał w supergigancie, który ponownie ukończył na czwartej pozycji. Tym razem w walce o podium lepszy o 0,31 sekundy okazał się Tomaž Čižman z Jugosławii. W zawodach pucharowych trzykrotnie stawał na podium, za każdym razem w innej konkurencji: 22 grudnia 1988 roku w Sankt Anton był trzeci w kombinacji, 22 stycznia 1989 roku w Wengen był trzeci w slalomie, a 9 marca 1989 roku w Shiga Kōgen zajął drugie miejsce w gigancie. Sezon 1988/1989 zakończył na dziesiątej pozycji, w klasyfikacji giganta był szósty, a w klasyfikacji zajął ósme miejsce. Nieco lepiej prezentował się w sezonie 1989/1990, w którym pięciokrotnie plasował się w najlepszej trójce. Wysokie pozycje zajmowane w gigantach, w tym trzy miejsca na podium dały mu trzecie miejsce w klasyfikacji końcowej tej konkurencji, w której wyprzedzili go jedynie Norweg Ole Kristian Furuseth oraz Günther Mader. W klasyfikacji generalnej Strolz zajął tym razem siódme miejsce.