W latach 1981–1985 sporadycznie stawał na podium zawodów pucharowych, nie odnosząc żadnego zwycięstwa. W klasyfikacji generalnej plasował się poza pierwszą dziesiątką, w konsekwencji nie wystąpił na rozgrywanych w 1984 roku igrzyskach olimpijskich w Sarajewie oraz mistrzostwach świata w Bormio w 1985 roku. Wystąpił za to na odbywających się w 1982 roku mistrzostwach świata w Schladming, gdzie w swoim jedynym starcie, biegu zjazdowym, zajął piętnaste miejsce. Do wysokiej formy powrócił w sezonie 1985/1986, w którym większość zawodów kończył w czołowej dziesiątce. Siedmiokrotnie stawał na podium, dwa razy na drugim i pięć razy na trzecim stopniu. W klasyfikacji generalnej pozwoliło mu to zająć szóste miejsce, był też czwarty w klasyfikacji kombinacji i supergiganta, a w klasyfikacji zjazdu był szósty. W klasyfikacji generalnej sezonu 1986/1987 uplasował się tylko jedną pozycję niżej, chociaż na podium stanął tylko trzykrotnie: 16 sierpnia 1986 roku w Las Leñas był drugi, a 1 marca w Furano i 15 marca 1987 roku w Calgary był trzeci w supergigancie. Brał udział w mistrzostwach świata w Crans-Montana w 1987 roku, gdzie jego najlepszym wynikiem było czwarte miejsce w supergigancie. W walce o medal lepszy o 0,20 sekundy okazał się tam Markus Wasmeier z RFN.