thumb|Jednoróg kalibru 152 mm z 1838 thumb|Przekrój haubicy, widoczna mniejsza komora prochowa thumb|Jednoróg 10-funtowy artylerii konnej z lawetą przed Mauzoleum bitwy pod Ostrołęką
Jednoróg (ros. единорог) – rodzaj rosyjskiego działa z XVIII wieku, odmiana haubicy konstrukcji M.W. Daniłowa i S.A. Martinowa, przyjętego na uzbrojenie decyzją generała artylerii Piotra Szuwałowa.
Wprowadzone do armii rosyjskiej w 1757 jednorogi miały kaliber od 90 do 250 milimetrów i długość lufy od 7,5 do 12,5 kalibra. Wpierw wprowadzono wersję 8-funtową, następnie 10-, 20-, 40- i 80-funtowe.
Ówczesna artyleria dzieliła się na armaty, strzelające głównie pociskami pełnymi, oraz haubice – o krótszej lufie, większym kącie podniesienia i zwężonej komorze prochowej, strzelające także granatami.
Jednorogi były typem pośrednim między armatą i haubicą (rodzajem wczesnej haubicoarmaty), o mniej stromej trajektorii pocisku, co dawało większy zasięg. Od haubic jednorogi różniły się stożkową komorą prochową: średnica podstawy stożka równała się średnicy kalibru lufy, co ułatwiało ładowanie i umieszczenie pocisku dokładnie na osi lufy.