Pozwoliło to na stosowanie kartaczy, kul pełnych, naboi scalonych, jak i granatów typowych dla haubic. Użyte po raz pierwszy przez Rosję w czasie wojny siedmioletniej, jednorogi stosowane były aż do połowy XIX wieku. Do uzbrojenia w armii polskiej wprowadzone w drugiej połowie XVIII wieku. Wykorzystywane były także w artylerii Turcji, Prus.
W okresie napoleońskim armia rosyjska używała jednorogów 2-, 10- i 18-funtowych. Cztery 10-funtowe jednorogi (oraz cztery lekkie i cztery średnie armaty 6-funtowe) wchodziły w skład kompanii artylerii lekkiej, podczas gdy cztery lekkie i cztery ciężkie armaty 12-funtowe oraz cztery 18- i dwa 2-funtowe jednorogi składały się na kompanię artylerii ciężkiej. Artyleria konna posiadała 6 lekkich sześciofuntówek i 6 jednorogów 10-funtowych na kompanię.
Nazwa wywodzi się od uchwytów czopowych do przenoszenia lufy, czyli delfinów, wykonywanych w kształcie jednorożców. Kształt ten zainspirowany był najprawdopodobniej herbem Jednorożec generała Szuwałowa.
Zobacz też sekretna haubica Szuwałowa
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Rosyjskie haubice holowane Kategoria:Artyleria Imperium Rosyjskiego Kategoria:Historyczna broń palna