Zainteresowanie sztuką współczesną, wpojone przez Przybosia, sprawiło, iż obracał się w kręgach artystycznej awangardy (bliska znajomość z członkami Grupy Krakowskiej: Wicińskim, Sternem, Łewyckim i in., kręgiem teatru Cricot założonego przez Józefa Jaremę), zajmował się również krytyką sztuki jako prasowy recenzent.

Po wybuchu wojny brał udział w kampanii wrześniowej, po ucieczce z niewoli zaangażował się w działalność konspiracyjną, pracując w kamieniołomach w Zagnańsku (1940–1943). Jesienią 1941 jako jedyna osoba odwiedzał potajemnie Przybosia w gospodarstwie Jerzego Hohendorffa w Zwertowie pod Żółkwią, później utrzymywał z nim kontakt korespondencyjny. Po aresztowaniu był więźniem obozów koncentracyjnych Groß-Rosen i Sachsenhausen (1944–1945). Po wojnie zamieszkał w Krakowie.

W 1943 wydał konspiracyjnie w 10 egzemplarzach tomik wierszy Mijani, zilustrowany przez Marię Jaremę. W 1953 podpisał Rezolucję Związku Literatów Polskich w Krakowie w sprawie procesu krakowskiego. W latach 50. i 60. wraz z braćmi Stanisławem i Tadeuszem Różewiczami tworzył nieformalną grupę twórczą „Miczura-Film”, dla której pisał wraz z T. Różewiczem scenariusze filmowe. Sygnatariusz Listu 59 (1975). Członek i działacz Związku Literatów Polskich do 1981 r., wiceprezes Oddziału Krakowskiego ZLP.