Janina Brzostowska (ur. 9 lipca 1897 w Wadowicach, zm. 18 marca 1986 w Warszawie) – poetka, tłumaczka, powieściopisarka.
Życiorys Córka Jana Dorozińskiego, dyrektora gimnazjum w Wadowicach, autora podręcznika psychologii dla klas maturalnych, i Julii z d. Berner. Ukończyła gimnazjum klasyczne, później polonistykę i romanistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Wyszła za mąż za kapitana Ludomira Bończę-Brzostowskiego. Przez pewien czas mieszkała we Lwowie, gdzie jej mąż uzyskał doktorat prawa na tamtejszym uniwersytecie. Następnie małżeństwo osiadło w Warszawie.
Janina Brzostowska stała się najmłodszym członkiem grupy literackiej Czartak, założonej przez Emila Zegadłowicza. Zadebiutowała w 1924 („Szczęście w cudzym mieście” - wiersze, publikacja datowana 1925). W latach 1938–1939 redagowała pismo „Skawa”. Wydała 18 tomików poezji i w 1981 r. „Poezje zebrane”, po roku 1981 wiersze w czasopismach literackich. Napisała trzy powieści: „Kobieta zdobywa świat”, „Bezrobotni Warszawy” i „Lubuskie dziewanny”. Publikowała w czasopismach. Jako pierwsza przetłumaczyła na polski ze starogreckiego wszystkie wiersze Safony.