Z niemieckiego przełożyła wiersze, których autorami są: Elisabeth Borchers, Karl Krolow, Rainer Maria Rilke, Georg Maurer i Guenter Kunert; z bułgarskiego: Weselin Chanczew; ze słowackiego: Jan Kostra; z czeskiego: Jaroslav Seifert - pierwsze tłumaczenia na polski, 20 lat przed Nagrodą Nobla i wszystkimi innymi tłumaczeniami.
Cechą charakterystyczną poezji Brzostowskiej jest refleksyjność, nie przejawiająca się jednak jako zwykłe dążenie do celnej pointy. Alfred Łaszowski zauważył, że u poetki refleksja pełni funkcję inspiracji twórczej. Myśl owocuje w postaci bezpośrednio wywołanego przez nią wzruszenia. [...] Cała sztuka polega tu właściwie na tym, żeby sentencja nie była obcym ciałem wiersza. Trzeba więc [...] w pewnej mierze uczynić myśl wszechobecną, ale niewidzialną.
Poetka była jedną z założycielek International Academy of Poetry w Cambridge w Anglii.
Poezje Janiny Brzostowskiej tłumaczono na angielski, bułgarski, czeski, esperanto, francuski, hebrajski, hiszpański, niemiecki, portugalski, rumuński, słowacki, ukraiński i włoski. Przekłady ukraińskie i hebrajskie doczekały się wydań książkowych w 2002 i 2003 r., przekłady niemieckie w 2016 r.
Była matką Witolda Brostowa, profesora University of North Texas w Denton, dr. h.c. Politechniki Lwowskiej.