Historia puszczaństwa harcerskiego w Polsce Na podstawie zapisków puszczańskich zgromadzonych w Księdze Czarnego Dębu (fragmenty)

Geneza Harcmistrz, nr 5, maj 1926 r. (s. 50) – Korespondencja Redaktora:

„Chudy Wilk” z Myszkowa: 1) Zwyczaj harcerski wymaga nieużywania imienia nadanego już wcześniej dla innego harcerza, powiecie zapewne, że Chudym Wilkiem mianuje się Stara Ciotka czyli autor „Książeczki Harcerza”, gawęd z drużynowym. in. 2) Dobry obyczaj wymaga, aby na listach podpisywać się w sposób dający możliwość dowiedzenia się, kto jest autorem tym bardziej obowiązuje to odnośnie artykułów, pseudonim nie wystarcza. Wasz artykuł przeczytam, gdy nadeślecie swe nazwisko i adres.

Harcmistrz, nr 9, wrzesień 1926 r. (s. 118):

Nasze Godła osobiste. „Wielki Wilk” i „Szary Orzeł” zaproponowali „Harcmistrzowi” rejestrowanie osobistych godeł harcerskich tj. nazw zwierząt używanych przez poszczególnych harcerzy jako pseudonimy itp. Chętnie się na ten projekt zgodzimy – ale musimy poczynić pewne zastrzeżenia, wynikające z.