Koncepcja anamnezy opisana została w Menonie, Fedonie, Fajdrosie, Timajosie i Państwie. Platon wprowadza ją w swoich dialogach ilustrując przykładami z zakresu matematyki, oraz wpisując je w swoje mity, np. metaforę jaskini. Teorię przypominania Platon naszkicował jeszcze przed założeniem Akademii, np. w Menonie. W Fedonie, późniejszym niż Fajdros, Platon powraca znów do teorii przypominania sobie. O ile w Tajtecie Platon poddał krytyce głównie sensualistyczną teorię poznania, to w Fedonie dał szczegółowy wykład własnej nauki.
Anamneza interpretowana bywa jako pierwsza w filozofii Zachodu koncepcja a priori.
Plotyn Koncepcja anamnezy została zreinterpretowana przez Plotyna. Również u niego, jest to forma "odpomnienia". W przeciwieństwie do zwykłej pamięci, która dotyczy tego, co jest związane z czasowością, dotyczy rzeczywistości bezczasowej, ponadzmysłowej, związanej z pierwotnym sprzężeniem duszy z wyższymi hipostazamiPlotyn, Enneady, IV 583 i n.. W podobny sposób anamneza rozumiana była w tradycji neoplatońskiej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Starogreckie pojęcia filozoficzne Kategoria:Epistemologia Kategoria:Pamięć