Po złożeniu zmarłego do grobu komorę grobową przykrywano od góry kamiennymi płytami, a cały kamienny grobowiec przysypywano ziemią, aż przypominał swym kształtem pagórek. Badając pagórki grobowe archeolodzy wyróżnili cztery ich rodzaje: Typ wczesny (ok. 2500-2300 p.n.e.): Typ ten obejmuje najstarsze, niewielkich rozmiarów pagórki grobowe, znajdowane z reguły na szczytach wzgórz lub w pobliżu wadis. Ich cechą charakterystyczną jest otaczający je mur kamienny. Wyposażeniem grobowym w tego typu pagórkach były zazwyczaj gliniane dzbany, amulety z muszli, lokalnie wykonywane pieczęcie oraz broń i naszyjniki z brązu. Typ pośredni (ok. 2300-2000 p.n.e.): Niewielką ilość tego typu pagórków odkryto w Madinat Hamad. Mają one duże rozmiary i zawierają stosunkowo duże komory grobowe zwężające się stopniowo ku górze. Składani w grobach zmarli przykrywani byli warstwą małych i średniej wielkości kamieni. Typ późny (ok. 2000-1400 p.n.e.): Tego typu pagórki mają charakterystyczny kształt przypominający kopułę. Chowano w nich z reguły pojedyncze osoby, ale zdarzają się też groby zbiorowe/rodzinne.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Dilmun · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.