Uzębienie określa się jako brachydontyczne o cechach bilofodontycznych. Przednie zęby przedtrzonowe nie są dobrze wykształcone; górne zęby trzonowe mają szerokie przednie i tylne obręcze. Przednie końce kości przedszczękowych zakrzywiają się w dół, tak że siekacze zgryzają się na poziomie znacznie poniżej linii zgryzu zębów policzkowych. Wzór zębowy u dorosłych tapirów to I C P M = 42. Uzębienie obrazuje przystosowania do żucia, składającego się głównie z ruchów góra–dół.

W szkielecie stopy, przypuszczalny zalążek pierwszego śródstopia jest odchylony na boki, aby połączyć się z MtIV, jak również MtIII i zewnętrzną kością klinowatą.

Systematyka thumb|left| Tapir czaprakowy jest jednym z czterech współczesnych gatunków tapirów, podobnie jak widoczny wyżej tapir amerykański Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1819 roku francuski zoolog Anselme Gaëtan Desmarest, nadając mu nazwę Tapirus indicus. Holotyp pochodził z Półwyspu Malajskiego (Desmarest w oryginale podał „...Półwysep Malakka”). Na holotyp składały się czaszka i skóra zebrane przez Pierre’a-Médarda Diarda i wysłane do Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu;