Porozumienia jednak nie wypracowano.
Pierwsze ruchy opozycyjne wobec władzy Bongo zaczęły powstawać pod koniec lat 70., kiedy pojawiające się trudności ekonomiczne stawały się coraz bardziej dotkliwe dla mieszkańców. Pierwszą zorganizowaną, lecz nielegalną, partią opozycyjną był Ruch Odbudowy Narodowej. Jako umiarkowanie ugrupowanie opozycyjne zorganizował demonstrację studentów i pracowników naukowych na Uniwersytecie Omara Bongo w Libreville w grudniu 1981, w wyniku którego uczelnia została tymczasowo zamknięta. Opozycja oskarżała prezydenta o korupcję i faworyzowanie własnego plemienia Bateke. Do następnej fali aresztowań doszło w lutym 1982, kiedy opozycja rozprowadziła ulotki krytykujące reżim Bongo w czasie pielgrzymki papieża Jana Pawła II. W drugiej połowie lat 80. XX w. Gabon dotknęło długotrwałe załamanie gospodarcze. O połowę zmniejszyły się wpływy do budżetu, rząd zamroził płace, wzrosło bezrobocie i niezadowolenie społeczne. W 1985 w Gabonie się wybory parlamentarne. Wszystkie mandaty zdobyli kandydaci monopartii. W wyborach prezydenckich w listopadzie 1986 Bongo jako jedyny kandydat zdobył 99,97% głosów poparcia. Pod koniec dziesięciolecia sytuacja gospodarcza uległa dalszemu pogorszeniu a w kraju wybuchły strajki, rząd pomimo oporów społeczeństwa zmuszony był do polityki oszczędności.