Przykładami recepcji prawa rzymskiego są: z dziedziny prawa publicznego – postanowienia przeciw nadmiernemu luksusowi w zakresie uczt i strojów (pierwsze tego typu przepisy można dostrzec w ustawie XII tablic), z dziedzinie majątkowego – rozbudowanie w porównaniu z poprzednimi wersjami prawa chełmińskiego prawa obligacyjnego, więcej postanowień na temat słownego przyrzeczenia.

Wykorzystanie prawa rzymskiego w praktyce Postanowienia Kodeksu justyniańskiego, a zwłaszcza lex quisquis, wykorzystywano w procesach o crimen laesae maiestatis za panowania Zygmunta III Wazy i Stanisława Augusta Poniatowskiego.

W 1775 roku wydrukowano pracę F. Minockiego zatytułowaną Dissertatio canonico-civilis de crimine laese Majestatis. Autor najpierw definiuje pojęcie majestatu, wykorzystując w tym celu wyciągi z prawa rzymskiego i kanonicznego; majestat to cecha władcy, która nie uznaje nad sobą żadnej władzy nad boską, jak cesarz, królowie, niezawiśli książęta i najwyższa magistratura w republice. Zbrodnia majestatu stanowi najgroźniejsze dla państwa przestępstwo;