przy okazji cytuje postanowienie cesarza Nerwy, że w sprawach zbrodni obrazy majestatu należy pominąć reguły prawa.

Romuald Hube w pracy O znaczeniu prawa rzymskiego i rzymsko-bizantyńskiego u narodów słowiańskich stwierdził, że w zakresie prawa karnego prawo rzymskiego miało tylko znaczenie teoryi, powagę zasady naukowej dla objaśnienia i rozwinięcia prawa ziemskiego, albo posługiwało pisarzom naszym jako argument naukowy, za pomocą którego w różnych czasach usiłowali wpłynąć na poprawę albo raczej umocnienie słabego systemu karania, uświęconego prawami krajowymi. Według tego prawnika w "zbrodniach obrazy majestatu" z 1620 i 1773 roku sądy, nie znajdując podstaw w prawach krajowych, skazały potomstwo sprawców na utratę szlachectwa, przy czym w uzasadnieniu powoływano się na prawo powszechne (leges communes).

Przyjęcie rzymskiej systematyki prawa prywatnego Badacze nie są zgodni, czy o zastosowaniu rzymskiej systematyki można mówić w przypadku statutów Kazimierza Wielkiego.

Rzymską systematykę za wzorcową uważał Andrzej Frycz Modrzewski, stwierdzający w drugiej księdze dzieła O poprawie Rzeczypospolitej: nie wiem skąd można by zaczerpnąć lepszą metodę dla prawodawstwa niż z prawa rzymskiego.