W kodyfikacjach prawa chełmińskiego przejawiało się to w wyłącznym traktowaniu prawa rzeczowego i spadkowego z uwagi na ujmowania spadku jako jednego ze sposobów nabycia własności; a także w przeciwstaniu prawa publicznego (ius publicum) prywatnemu (ius privatum). W ramach tego ostatniego miał miejsce podział na personae, res i actiones, części z Instytucji Gaiusa. Taką systematykę do polskiego prawa usiłowali wprowadzić Maciej Śliwnicki i Jakub PrzyłuskiKonstanty Grzybowski w dziele Systematyka w Polsce Odrodzenia i jej rola i podłoże klasowe zauważył, że w przypadku Przyłuskiego problematyka umieszczona w poszczególnych częściach odbiega od tego, co pod tym terminem rozumieją Instytucje justyniańskie, ale mimo to schemat ten był typowo rzymski..
Andrzej Zamoyski w swoim projekcie kodeksu oparł się na rzymskim podziale (osoby, rzeczy, proces).
Uznanie prawa rzymskiego za podstawę kodyfikacji Maciej Śliwnicki, który podjął się z inicjatywy prymasa Jana Łaskiego próby kodyfikacji, opierał się na prawie rzymskim, chcąc zastąpić nim obowiązujące w Polsce prawo magdeburskie.