W 1938 ks. Foryckiego skierowano do Chełmna nad Wisłą na stanowisko dyrektora pallotyńskiego Collegium Josephianum. W roku następnym został przeniesiony do Wyższego Seminarium Duchownego w Ołtarzewie na profesora teologii pastoralnej i homiletyki oraz prefekta (opiekuna) alumnów. Gdy w czasie II wojny światowej ołtarzewskie Seminarium ewakuowano do Wadowic i Kalwarii Zebrzydowskiej, również ks. Forycki w 1942 udał się tam również, gdzie wykładał wiele przedmiotów. W 1945 został profesorem i dyrektorem wadowickiego Collegium Marianum oraz rektorem pallotyńskiego domu. W 1952 powrócił do Ołtarzewa jako profesor teologii dogmatycznej. Od 1956 przebywał kolejno w Radomiu, Poznaniu i Szczecinie jako rekolekcjonista, kapelan szpitalny, duszpasterz inteligencji i sióstr zakonnych. W 1960 ponownie został w Ołtarzewie jako wykładowca teologii dogmatycznej i pastoralnej. W latach 1967–1969 ks. Forycki pracował na placówce w Kielcach, a następnie od 1969 w Gdańsku przy ul. Elżbietańskiej 1.