Muzykę skomponował Henryk Kon, pieśni religijne wykonał pierwszy kantor synagogi warszawskiej Gerszon Sirota. Sceny plenerowe nakręcono w Kazimierzu Dolnym. Dekoracje do filmu przygotowali Jacek Rotmil i Stefan Norris. Za choreografie odpowiadała Judyta Berg.
Odbiór Pierwsze recenzje w Polsce po premierze filmu były przeważnie pozytywne. Mieczysław Sztycer określił Dybuka tryumfem produkcji żydowskiej w Polsce, który przewyższa „o klasę znakomitą większość nowych filmów europejskich. Jest dziełem prawdziwej, poważnej sztuki [...] która płynie z istoty talentu, z niezafałszowanego natchnienia twórczego”. Mniej przychylna produkcji Stefania Zahorska usiłowała szukać w filmie odwołań do polskiej sztuki i literatury (Dziadów Mickiewicza, twórczości Wyspiańskiego, malarstwa Podkowińskiego i Grottgera), w porównaniu z którymi dzieło Waszyńskiego zdawało się jej zdaniem „pozostawiać po sobie mdły osad patetycznego kiczu”. Wiesław Bończa-Tomaszewski próbował przekładać nauki kabały na zrozumiały polskiemu odbiorcy system spirytyzmu i okultyzmu.