Mimo owych przejawów oswajania dzieła obcej kultury Dybuk zdaniem Jerzego Toeplitza „wszedł dziś do kolekcji klasyków filmowych, reprezentuje bowiem bezspornie najwyższe osiągnięcie artystyczne w produkcji filmów w języku żydowskim, realizowanych przez polską kinematografię”Jerzy Toeplitz, Historia sztuki filmowej, t. IV, Warszawa 1969, s. 406..
Dybuk, mimo że w Stanach Zjednoczonych był początkowo przyjmowany z rezerwą (np. otrzymując negatywną recenzję Franka Nugenta, która była jednak głosem odosobnionym), utrzymywał się na ekranach amerykańskich kin przez 7 tygodni. Herbert Cohn ocenił film Waszyńskiego jako „jeden z najbardziej poruszających dramatów, które kiedykolwiek chcielibyśmy oglądać”. Wrogo natomiast do filmu odniósł się nazistowski minister propagandy Joseph Goebbels, który po obejrzeniu go w 1942 roku określił go w swoich dziennikach mianem „żydowskiego filmu propagandowego”.