W literaturze serbskiej tego okresu wyróżniają się utwory, których autorką była uznawana za pierwszą serbską poetkę, mniszka Jefimija (ok. 1350–1405, w życiu świeckim Jelena Mrnjačević). Krótko przed bitwą na Kosowym Polu (1371) powstał krótki utwór żałobny Płacz za małym synkiem Uglješą wyrażający matczyny żal po śmierci dziecka. Z końca wieku (ok. 1398 r.) pochodzi modlitwa do Jezusa Chrystusa, wyhaftowana złotem na zasłonie w klasztorze Chilandar. Natomiast ok. 1402 r. powstała Pochwała księcia Lazara, umieszczona na pokrowcu na relikwiarz, zawierający prochy księcia Łazarza. Utwory te, będące krótkimi poetyckimi tekstami niewielkiej objętości, zaliczane są ze względu na tematykę, kompozycję oraz sposób obrazowania, do najpiękniejszych dzieł średniowiecznej literatury serbskiej. Podkreśla się ich oryginalność, wyrażającą się w umiejętnym połączeniu tego co ludzkie (smutek, poczucie osobistej tragedii), z tym, co uniwersalne, ponadczasowe.