Kästner był wielokrotnie przesłuchiwany przez gestapo i został wykluczony ze stowarzyszenia pisarzy. Jego dzieła zostały spalone w myśl „sprzeczności z niemieckim duchem” podczas niszczenia książek, czego sam Kästner był świadkiem. Wniosek o przyjęcie go do izby pisarzy III Rzeszy został odrzucony z powodu bolszewicko-kulturowej postawy w literaturze przed 1933 rokiem, co odnosi się do podpisania apelu międzynarodowego socjalistycznego przymierza walki z czerwca 1932 roku. W maju 1933 roku wszystkie publikacje Kästnera (z wyjątkiem „Emila”) zostały wciągnięte na listę „szkodliwych i niepożądanych publikacji” opracowaną przez Wolfganga Herrmanna na potrzeby niemieckiego rynku książki i bibliotekBerlin.de – Liste der von den Nationalsozialisten verbotenen Literatur.. W listach książek zakazanych publikowanych później przez izbę pisarzy III Rzeczy zakazane były już wszystkie prace KästneraBerlin.de – Liste der von den Nationalsozialisten verbotenen Literatur.. W Szwajcarii mógł publikować „nieszkodliwe” powieści rozrywkowe jak Trzej panowie na śniegu (1934).