nie są stabilne w czasie, a poza tym przy rozcieńczaniu wodą wydzielają wolny jod lub brom.

Jedną z podstawowych wad znanych przez wiele lat preparatów jodoforowych był ich kwaśny charakter, który znacznie zmniejszał działanie myjące i biobójcze tych preparatów w stosunku do bakterii kwasoodpornych. Takie jodofory ulegały dezaktywacji w środowisku alkalicznym i dlatego wytworzenie jodoforu o charakterze alkalicznym uznano w literaturze za niemożliwe. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że po określonym czasie stosowania należy dany związek lub preparat mikrobiobójczy wymienić na inny – ze względu na stopniowe wytwarzanie przez drobnoustroje mutantów odpornych na jego działanie.

Stąd też pilną potrzebą stało się zrozumienie mechanizmów kryjących się za własnościami jodoforów, aby zniwelować wspomniane wady.

Odkrycie budowy chemicznej jodoforów Przełom w badaniach nad własnościami jodoforów został osiągnięty przez docenta Alojzego Kłopotka z Zakładu Doświadczalnego Chemii Gospodarczej Pollena w Nowym Dworze Mazowieckim na początku lat 70.