Sądy specjalne (Sondergericht) działały w oparciu o interes Rzeszy, a nie w oparciu o prawa. Przyjmowano zasadę, że lepiej skazać kogoś niewinnego niż go uniewinnić, jako że kara ma działać odstraszająco na wrogów Rzeszy. Sondergerichty znały tylko dwa rodzaje wyroków: skazujący i uniewinniający oraz tylko jeden rodzaj kary - karę śmierci wykonywaną natychmiast, bez możliwości apelacji, odwołania.

Znalazło to odzwierciedlenie w literaturze. Louis Aragon w zbiorze nowel Niewola i wielkość Francji (1946) jedną z nich zatytułował Prawo rzymskie przestało istnieć. Zawiera ona motto hitlerowskiego prawnika: "sądy zostały zachwaszczone przez prawo rzymskie". Niechęć ta wynika z niechęci do zasad humanitaryzmu, typowych dla prawa rzymskiego: 1) "lepiej zwolnić 5 winnych niż skazać jednego niewinnego"W ustawach z czasów Sulli winny skazania niewinnego zostaje tam surowo ukarany., 2) niedopuszczalne jest skazanie na podstawie poszlak; 3) domniemanie niewinności.