Można wyróżnić różne typy uzusu, m.in. indywidualny, grupowy, regionalny i ogólnonarodowy (na podstawie zasięgu), a także uzus literacki i uzus nieliteracki. Uzus literacki jest związany z przestrzeganiem normy języka literackiego i jego kodyfikacji, uzus nieliteracki zaś dotyczy nieliterackich form języka (np. gwar i slangów). W zależności od rozpatrywanej odmiany języka mówi się np. o uzusie stylu urzędowego, uzusie gwar zawodowych czy uzusie dialektu (odmiany nieliterackiej).
Termin „uzus” odegrał istotną rolę w teoriach Ottona Jespersena i Louisa Hjelmsleva.
Uzus a norma W zestawieniu z normą językową uzus można traktować jako praktyczną formę realizacji normy. Uzus w dużym stopniu odzwierciedla kształt normy językowej (znaczna część środków uzualnych pozostaje z nią w zgodzie), przy czym w uzusie pojawiają się także środki krytykowane lub niebędące realizacjami jednostek systemowych. Zadomowienie pewnych elementów w uzusie prowadzi ostatecznie do włączenia ich w ramy normy językowej. Przykładowo istniejące w języku polskim wyrazy i wyrażenia „lata pięćdziesiąte”, „listonosz” i „wywiad z kimś” utrwaliły się jako formy wzorcowe, mimo początkowej krytyki poprawnościowej.