Inhibitory monoaminooksydazy, iMAO () − grupa związków stosowanych w leczeniu depresji (nieselektywne, bądź selektywne względem MAO-A) oraz w parkinsonizmach (selektywne względem MAO-B).
Historia thumb|Monoaminooksydaza Działanie inhibitorów MAO na układ nerwowy zostało przypadkowo odkryte w 1952 roku podczas leczenia gruźlicy za pomocą pochodnych hydrazyny (np. iproniazydem). Zaobserwowano wówczas nienaturalnie podniesiony nastrój u leczonych pacjentów. Dość szybko powiązano to działanie z wpływem na metabolizm monoamin biogennych i zaczęto je stosować w leczeniu depresjiJan Jaroszyński Współczesne poglądy na choroby psychiczne. PWN. Warszawa 1964. Inhibitory MAO, wprowadzone do leczenia w drugiej połowie lat 50. XX wieku, były pierwszymi skutecznymi lekami stosowanymi w farmakoterapii depresji. W latach 90. znacząco ograniczono ich stosowanie, do czego przyczyniło się wprowadzenie na rynek bardziej bezpiecznej (w porównaniu do iMAO oraz TCA) grupy leków przeciwdepresyjnych, czyli obecnie stosowanych SSRI (selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny), pomimo iż nie wykazano dowodów, aby dorównywały one skutecznością inhibitorom MAO.