Kekkonen udał się do Nowosybirska na osobiste spotkanie z Chruszczowem i po trzydniowych rozmowach uzyskał wycofanie żądania konsultacji wojskowych. Honka wycofał swoją kandydaturę, a Kekkonen wygrał wybory 1962 roku. Kryzys umocnił pozycję Kekkonena jako jedynego polityka zdolnego do zarządzania relacjami z ZSRR, co krytycy określali mianem Kekkoslovakii (gra słów łącząca nazwisko prezydenta z Czechosłowacją).
Autocenzura i polityka wewnętrzna Finlandyzacja wykraczała poza sferę dyplomacji. Fińskie media i wydawnictwa stosowały autocenzurę w odniesieniu do ZSRR: unikano krytyki polityki radzieckiej, ograniczano publikację materiałów o represjach w bloku wschodnim i o fińskich stratach terytorialnych. Wydawcy wycofywali z obiegu książki, które mogły być odebrane jako antyradzieckie. W polityce wewnętrznej Kekkonen blokował kariery polityków uznanych przez Moskwę za niepożądanych i promował osoby cieszące się radzieckim zaufaniem.