Polityka zagraniczna Finlandia nie przystąpiła do planu Marshalla (1948), nie wstąpiła do NATO (1949) ani do EWG, utrzymując status państwa neutralnego. Jednocześnie nie wstąpiła do Układu Warszawskiego ani do RWPG, co odróżniało ją od państw bloku wschodniego. W ONZ Finlandia konsekwentnie głosowała w sposób neutralny lub wstrzymywała się od głosu w sprawach spornych między Wschodem a Zachodem. Helsinki stały się miejscem podpisania Aktu Końcowego KBWE w 1975 roku, co Kekkonen wykorzystał jako potwierdzenie roli Finlandii jako pośrednika między blokami.

Kryzys notowy 1961 Najpoważniejszym testem finlandyzacji był tzw. kryzys notowy (fiń. noottikriisi). 30 października 1961 roku ZSRR przesłał Finlandii notę dyplomatyczną, w której, powołując się na zagrożenie ze strony RFN i NATO, zaproponował konsultacje wojskowe przewidziane w układzie YYA. Nota została powszechnie odczytana jako próba wpływu na fińskie wybory prezydenckie 1962 roku i wyeliminowania kandydatury Olaviego Honki, który był postrzegany przez Moskwę jako mniej przewidywalny od Kekkonena.