1 marca 1935 został awansowany na „porucznika z odznaczeniem” ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 1. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1938 został przyjęty do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1938–1940 (XIX promocja). W lipcu 1939 został przydzielony do sztabu Nowogródzkiej Brygady Kawalerii na stanowisko oficera informacyjnego. W kampanii wrześniowej przeszedł cały szlak bojowy Brygady (później Grupy Operacyjnej Kawalerii gen. Andersa) – od granicy polsko-niemieckiej pod Działdowem do granicy polsko-węgierskiej w okolicach Skola w Karpatach. Po najeździe sowieckim na Polskę wzięty do niewoli nad granicą polsko-węgierską przez Armię Czerwoną, zbiegł z obozu jenieckiego w Szepietówce (gdzie był przetrzymywany pomiędzy 1 a 29 października 1939). Brawurowa ucieczka uchroniła go przed losem kolegów – prawie w całości ofiar zbrodni katyńskiej. Przekroczył granicę polsko-rumuńską i przedostał się do Armii Polskiej we Francji. We Francji ukończył trzymiesięczny kurs sztabu w Centre d'État Major w Compiegne, otrzymując z dniem 3 maja 1940 awans na rotmistrza.