w 1930).
Według panegiryku Walentego Macieja Teppera, dzieliła Antonina z kościołami swój majątek „na poły”. W 1753 wraz z mężem wznoszą i uposażają kościół w Deraźnem na Wołyniu.
Okres późny - po śmierci męża W czerwcu 1755 umiera Karol Niemirycz, a pogrzeb odbywa się w Równem 9 czerwca 1755.
Po śmierci męża (zm. 1755), mieszkała okresowo na wsi, okresowo we Lwowie, a przez około dwa lata w Warszawie (prawdopodobnie w początkach panowania Stanisława Augusta, gdyż miała się prezentować i na jego dworze).
Według, dziś nie dających się sprawdzić, ustaleń rodziny, dokonanych na podstawie archiwum Łanowieckiego Jełowickich, zmarła na wsi w 1780, która to data była już wymieniana w najstarszych opracowaniach (u Pułaskiego data śmierci nawet 1789), ze wskazaniem jednak na Lwów, jako miejsce zgonu. W nowszych pracach śmierć jej datowano najpóźniej na rok 1760, a to na skutek błędnej interpretacji źródeł sądowych przez A. Prochaskę.
Faktycznie Niemiryczowa zbierała publiczne pochwały jeszcze w styczniu 1774, kiedy to wspomniany Walenty Maciej Tepper, profesor retoryki w Akademii Zamojskiej, nauczyciel poetyki jej wnuka Henryka Niemirycza, dedykował wierszem babce pupila swój, inscenizowany rok wcześniej na popisach szkolnych, Wiersz smutny śmierć męczeńską św.