gdy Radziwiłłowa od stylu barokowego przeszła do adaptacji klasycyzmu francuskiego, Niemiryczowa zbliżyła się do rokoka, bliższą się stając pod tym względem, a także w zakresie uprawianych gatunków literackich (romanse i drobne formy erotyki dworskiej) oraz zróżnicowania tonacji, Elżbiecie Drużbackiej.
W 1748 Karol Niemirycz dokupił wieś Horoszki w powiecie żytomierskim. Już w końcu lat 30. XVIII w. Niemiryczowie mieszkali w Złotyjowie pod Równem. Na „figury” (malowidła), zdobiące pokoje tego dworu (sceny miłosne i myśliwskie, wizerunki świętych i popularne alegorie, ornamentyka oparta na motywach ptaków), Niemiryczowa napisała wspomniane już Wiersze polskie.
W opinii współczesnych uchodziła za surowego krytyka poezji.
Niemiryczowie cieszyli się opinią łagodnych panów. W 1753 mieli proces o chłopów zbiegłych do ich wsi Wysokie z dóbr Jana Bogusza, miecznika mińskiego.
W 1744 ustanowili w katedrze lwowskiej fundusz (30.000 złp.) na jednego kanonika z rodziny Niemiryczów lub Jełowickich, pod warunkiem odprawiania dwóch mszy tygodniowo: jednej za ofiarodawców, drugiej za poddanych. Być może, w związku z tym, pozostaje wypłacenie kapitule w roku następnym 15.000 złp. (trzech Jełowickich było na tej kanonii: ostatnim był ks. doc. dr Eustachy Jełowicki, zm.