Wyższa szkoła pedagogiczna (skrót: WSP) – uczelnia kształcąca nauczycieli.
Prowadzone przez państwo wyższe szkoły pedagogiczne utworzono w Polsce w 1946 r., początkowo w formie zawodowej, a od 1954 akademickiej, kształcącej na poziomie wyższym w trybie 3-, 4- lub 5-letnim:
w latach 1946–1950 – kandydatów do zawodu nauczycielskiego, na 3-letnich studiach dwukierunkowych dla 7-klasowych szkół podstawowych. Nosiły wówczas nazwę państwowych wyższych szkół pedagogicznych (skrót: PWSP);
w latach 1950–1954 – nauczycieli szkół ogólnokształcących stopnia podstawowego i licealnego, liceów pedagogicznych oraz dla szkół zawodowych, na studiach jednokierunkowych, trwających 3 lata. Struktura państwowych wyższych szkół pedagogicznych upodobniła się wtedy do uniwersytetów;
w latach 1954–1959 – nauczycieli szkół ogólnokształcących stopnia licealnego, zakładów w kształcenia nauczycieli i szkół zawodowych, na studiach 4-letnich, kończących się dyplomem magisterskim. Przyjęto wówczas nazwę wyższych szkół pedagogicznych, funkcjonującą do czasu przekształcenia ich w akademie i uniwersytety. WSP uzyskały wówczas charakter szkół akademickich; w latach 1959–1969 – nauczycieli szkół ogólnokształcących oraz rozpoczęły kształcenie nauczycieli przedmiotów technicznych w szkołach średnich, na studiach 5-letnich.