thumb|Królestwo Sardynii w 1789 Królestwo Sardynii – państwo historyczne istniejące od średniowiecza, od 1720 pod rządami dynastii sabaudzkiej, w 1743 połączone z Księstwem Sabaudii-Piemontu.
Na początku XIX wieku obejmowało Piemont, Ligurię, Sardynię i Sabaudię, stanowiąc jedno z najsilniejszych i najzamożniejszych państw na Półwyspie Apenińskim, przez co w połowie XIX wieku zapoczątkowało proces zjednoczenia Włoch (wł. Risorgimento). Powstanie w jego wyniku zjednoczonego państwa włoskiego w 1861 jednocześnie zakończyło istnienie Królestwa Sardynii.
Przed rządami dynastii sabaudzkiej XII-XIII wiek thumb|left|Giudicati Sardynii Pierwszym królem Sardynii został w 1164 Barisone II, władca („sędzia”, wł. giudice) Arborei, jednego z lokalnych niewielkich państw sardyńskich (giudicati), dzięki poparciu cesarza Fryderyka Barbarossy, który przyznał mu koronę królewską w zamian za obietnicę znacznego corocznego trybutu. Wskutek niewypełnienia zobowiązania cesarz wkrótce (1165) jednak przekazał arcybiskupom Pizy formalną zwierzchność nad wyspą.