W XIII wieku sardyńskie giudicati znalazły się w zależności od Genui oraz Pizy, która do końca stulecia opanowała większość terytorium wyspy. W 1297 papież Bonifacy VIII, chcąc dyplomatycznie rozwiązać wywołaną przez nieszpory sycylijskie wojnę Aragonii i Andegawenów, ustanowił Królestwo Sardynii i Korsyki (Regnum Sardiniae et Corsicae), nadając je w lenno władcy Aragonii Jakubowi II wraz z obietnicą pomocy przeciw Pizie w uzyskaniu rzeczywistej kontroli nad wyspami (w zamian za rezygnację z roszczeń do Sycylii).
XIV wiek W 1323 r. Jakub II zawierając sojusz z giudice Arborei, w ciągu roku zajął kontrolowane przez Pizańczyków terytoria Cagliari, Gallury i miasto Sassari, włączając je do Królestwa Sardynii i Korsyki. W 1353 Aragonia wypowiedziała wojnę Arborei, a następnie toczyła walki z jej władczynią Eleanorą z Arborei, nie będąc jednak w stanie zająć ostatniego niezależnego sardyńskiego państwa aż do 1410 r. – na pewien czas Arborea opanowała nawet całe terytorium wyspy z wyjątkiem Cagliari. thumb|upright|Flaga Księstwa Sabaudii Królestwo Sardynii i Korsyki utrzymało niezależność w ramach Korony Aragońskiej i nie zostało bezpośrednio przyłączone do Królestwa Aragonii. W czasie walk z Arboreą król Piotr IV Aragoński nadał Królestwu Sardynii autonomiczną legislaturę.