Gentile Bellini (ur. 1429? w Wenecji, zm. 23 lutego 1507, tamże) – wenecki malarz, rysownik i medalier, który był dominującą postacią weneckiej sztuki przez kilka dekad drugiej połowy XV wieku.
Życiorys Generalnie przyjmuje się, że był najstarszym synem Jacopa Belliniego i Anny Rinversi, chociaż jego data urodzin i pierworództwo pozostają kwestią dyskusyjną. Jego bratem był Giovanni Bellini. Był uczniem i długoletnim współpracownikiem swojego ojca. Jego pierwszym pewnie datowanym, samodzielnym dziełem jest portret pierwszego patriarchy Wenecji Wawrzyńca Iustinianiego z 1465, namalowany dla kościoła Madonny dell’Orto. Sukces tej pracy doprowadził do kolejnych zamówień i w 1474 Gentile otrzymał „najważniejsze zlecenie dane jakiemukolwiek artyście w Wenecji” – miał zastąpić swoimi pracami gnijące freski Gentilego da Fabriano i Pisanella, stanowiące dekoracje Sali Wielkiej Rady w Pałacu Dożów. Bellini w miejsce fresków umieścił obrazy olejne na płótnie, które przedstawiały sceny z weneckiej historii. Chociaż obrazy spłonęły w pożarze z 1577, to jednak właśnie one dały początek nowemu i specyficznie weneckiemu stylowi malarstwa narracyjnego.