Gentile Bellini łączył realizm malarstwa flamandzkiego, ale bez jego symbolizmu, z racjonalną strukturą przestrzeni, stworzoną przez malarzy florenckich, lecz bez nadużywania perspektywy do zwrócenia uwagi na główny przedmiot. W ciągu następnych trzech dekad w Wenecji miało powstać wiele tego rodzaju obrazów w manierze trafnie nazwanej „stylem naocznego świadka”.
Gentile nie otrzymał żadnej zapłaty za swoją pracę w Sali Wielkiej Rady, ale stał się właściwie oficjalnym malarzem Republiki, co przejawiło się m.in. w otrzymaniu lukratywnego pośrednictwa (sansaria) w Fondaco dei Tedeschi. Do jego obowiązków należało sporządzanie oficjalnego portretu każdego nowego doży. Kulminacyjnym momentem jego roli jako oficjalnego portrecisty była podjęta w 1479 w imieniu Republiki misja dyplomatyczna na dworze Mehmeda II (1444–1446, 1451–1481) w Stambule. Gentile namalował dla sułtana widok Wenecji i szereg portretów członków jego dworu. Zachowało się niewiele jego dzieł wykonanych na osmańskim dworze. Słynny portret samego sułtana, znajdujący się w National Gallery, jest niemal całkowicie przemalowany i może być jedynie kopią. Do dziś ocalał jednak medal z portretem Mehmeda II.