thumb|250px|Ruiny zamku Sędziwoja w Szubinie thumb|250px|Kościół pw. św. Marcina w Szubinie - ufundowany przez Sędziwoja
Sędziwój Pałuka z Szubina (łac. Sandivofius de Subyn) herbu Topór (ur. przed 1328, zm. po 28 maja 1405) – starosta generalny Wielkopolski od 1372, wojewoda kaliski od 1381, założyciel Szubina, najwybitniejszy z rodu Pałuków.
Urodził się prawdopodobnie w Wąsoszu (de Wanssose), dlatego bywa nazywany także Sędziwojem z Wąsosza lub z Wąsoszy; zmarł bez męskiego potomka. Sędziwój był szwagrem Krystyna ze Skrzypna starosty Złotoryskiego Kasper Niesiecki, Herbarz polski Kaspra Niesieckiego t.8,s.394 1841
Kariera polityczna W latach 1357–1361 pełnił funkcję podsędka brzesko-kujawskiego, następnie piastował godność starosty bydgoskiego, inowrocławskiego i gnieźnieńskiego. W latach 1370–1372 był podkomorzym poznańskim, a od 1372 starostą wielkopolskim. W 1377 Ludwik Węgierski powierzył mu starostwo krakowskie i na tym urzędzie Sędziwój pozostał do 1380 r. Równolegle pełnił funkcję starosty nakielskiego i wielkopolskiego. W 1381 otrzymał urząd wojewody kaliskiego, na którym pozostał do śmierci.