Wraz z wybuchem powstania badeńskiego mianowany szefem sztabu Korpusu Interwencyjnego w Wielkim Księstwie Badenii, którym dowodził Eduarda von Bonina. Po zakończeniu walk ponownie znalazł się w sztabie VII Korpusu, a w 1850 roku przeniesiony do sztabu VIII Korpusu Armijnego. Dwa lata później stanął na jego czele, co wiązało się z awansem na podpułkownika (niem. Oberstleutnant). Pod koniec 1853 roku objął stanowisko szefa sztabu Gubernatora Wojskowego Nadrenii i Westfalii księcia Królestwa Prus Wilhelma. W 1855 roku otrzymał stopień pułkownika (niem. Oberst), a trzy lata później stopień generała majora (niem. Generalmajor) i stanowisko osobistego adiutanta księcia Wilhelma.
Wraz z koronacją księcia na Króla Prus w 1861 roku został jego generałem adiutantem. W 1863 roku awansowany na generała porucznika (niem. Generalleutnant) z wpisem na listę generałów Jego Wysokości Króla Prus. W tym samym roku reprezentował władcę i rząd premiera Otto von Bismarcka podczas negocjacji dotyczących współpracy Prus i Rosji w tłumieniu powstania styczniowego prowadzonych w Petersburgu, które zaowocowały podpisaniem porozumienia, nazwanego od nazwiska generała konwencją Alvenslebena.