Gustaw Jełowicki (ur. 19 sierpnia 1880 w Koleśnikach, zm. 10 listopada 1965 w Bierzgłowie) – ksiądz kanonik Honorowy Kapituły Łuckiej, proboszcz katedry Łuckiej, sędzia protosynodalny, wikariusz kapitulny i administrator diecezji łucko - żytomierskiej i kamienieckiej.

Życiorys Urodził się 19 sierpnia (wg kalendarza juliańskiego) 1880 w Koleśnikach (obecna Ukraina), w rodzinie Wiktora i Wincentyny ze Zwolińskich. Ukończył gimnazjum w Ostrogu i seminarium żytomierskie (1899–1903). Do seminarium wstąpił 31 sierpnia 1899 r. Święcenia kapłańskie otrzymał 18 marca 1906 r. w katedrze Petersburskiej z rąk biskupa kowneiskiego Piotra Cyrtofta. Mszę prymicyjną odprawił przy Korpusie Paziów w Petersburgu. Akademię Duchowną w Petersburgu z tytułem magistra św. teologii, ukończył w czerwcu 1907 r. pracą magisterską pt. Accio cleri polonii in renovanda vita intelectuali Stanislai Augusto regnant, napisaną pod kierunkiem ks. prof. (późn. arcybiskupa) Godlewskiego.

W 1907 r. delegowany do Rzymu przez kapitułę łucką, by utrącić kandydaturę ks. Stawińskiego na sufraganię łucką. Od 1908 r. do marca 1909 r. był wikarym w kościele św. Aleksandra w Kijowie, oraz administratorem klasztoru OO. Bernardynów w Zasławiu do 1915 r.