Ilia (biał. Ілья, ros. Илья) – agromiasteczko na Białorusi, w rejonie wilejskim obwodu mińskiego, położona nad rzeką o tej samej nazwie.
Siedziba prawosławnego dekanatu iliańskiego i wchodzącej w jego skład parafii pw. św. Proroka Eliasza, a także parafii rzymskokatolickiej pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa.
Historia mały|lewo|Kościół Matki Bożej Różańcowej około 1900 r. (wówczas cerkiew pawosławna) Pierwsze wzmianki o miejscowości jako dworze marszałka nadwornego litewskiego Bohdana Sakowicza pochodzą z 1475 roku Później miejscowość należała do Zabrzezińskich i Zbaraskich. W 1564 r. posiadała ona prawa miejskie, istniał tu dwór. W wyniku reformy terytorialnej w latach 1565–1566 Ilia weszła w skład powiatu mińskiego województwa mińskiego. Od 1582 roku do końca XVII w. była w posiadaniu Hlebowiczów. Według inwentarza z 1650 roku miasteczko składało się z rynku i 3 ulic, 93 domów, 10 karczm, nowo wybudowanego kościoła (poprzednia świątynia spłonęła na krótko przed sporządzeniem inwentarza). W 1692 roku Krystyna Hlebowicz wraz z mężem, hetmanem wielkim litewskim Kazimierzem Janem Sapiehą, sprzedali majątek staroście wielatyckiemu Karolowi Michałowi Druckiemu-Sokolińskiemu. W XVIII w. właścicielami Ilii była córka Druckiego-Sokolińskiego Barbara i jej mąż chorąży kowieński A. Skorulski, Sawiccy (hrabiowie na Illi) oraz J.M.