Sołłohub, który założył hutę szkła. W 1792 roku Sołłohub sprzedał Ilię podskarbiemu wielkiemu litewskiemu kompozytorowi Michałowi Kleofasowi Ogińskiemu.
W wyniku II rozbioru Polski Ilia znalazła się w granicach Imperium Rosyjskiego, w powiecie wilejskim guberni wileńskiej. Władze rosyjskie skonfiskowały miasto za udział w insurekcji kościuszkowskiej. W latach 1795–1804 właścicielem Ilii był feldmarszałek M. Saltykow, w latach 1804–1806 generał-major L. Zdiachowski, następnie marszałek guberni mińskiej (1804–1806) Józef Michałowicz Wołodkowicz (1761–1822) i S. Radziszewski, który w czasie powstania listopadowego był naczelnikiem wojskowym powiatu wilejskiego i dowódcą pułku. Rosyjskie oddziały karne splądrowały iliański dwór i skonfiskowały majątek. W 1886 r. miasto posiadało 40 domów, 2 cerkwie, szkołę, targi niedzielne i jarmarki 6 stycznia i 20 czerwca. Na mocy traktatu ryskiego (1921) Ilia znalazła się w granicach Rzeczypospolitej Polskiej, gdzie była siedzibą gminy w powiecie wilejskim województwa wileńskiego.
W 1930 r. wybudowano kaplicę, mającą spełniać funkcję pomnika powstańców styczniowych. W kaplicy wyryto dwieście nazwisk uczestników powstania oraz napis: „Nie my, lecz nasze kości wolność zdobędą”. Kaplica została doszczętnie zniszczona w latach 50. XX w.