Chińska wojna domowa – konflikt zbrojny toczony z przerwami od sierpnia 1927 do października 1949 pomiędzy siłami rządzącego Republiką Chińską nacjonalistycznego Kuomintangu a siłami Komunistycznej Partii Chin.
Przebieg wojny skomplikowała agresja Japonii, która w 1931 roku zajęła Mandżurię, a w roku 1937 rozpoczęła pełnoskalową inwazję na Chiny. W obliczu zewnętrznego zagrożenia obie strony zjednoczyły siły. Zmagania te były częścią II wojny światowej.
Po kapitulacji Japonii chiński konflikt wewnętrzny rozgorzał na nowo. Do 1949 roku komuniści uzyskali przewagę, co doprowadziło do proklamowania Chińskiej Republiki Ludowej. Wydarzenie to uznaje się za koniec wojny domowej, aczkolwiek lokalne walki trwały jeszcze w latach 50.
Pokonany rząd nacjonalistyczny wraz z resztkami swoich sił zbrojnych i grupą swoich zwolenników ewakuował się na wyspę Tajwan. Pozwoliło to podtrzymać państwowość Republiki Chińskiej, co zapoczątkowało trwający nadal impas polityczny, w którym dwa organizmy państwowe uznają się za jedne Chiny.