W tym czasie Batory nadal prowadził działania wojenne pod Gdańskiem.

Wybuch Wykorzystując zaangażowanie Rzeczypospolitej w wojnie z Gdańskiem, w lipcu 1577 główna armia moskiewska dowodzona osobiście przez Iwana IV wtargnęła do Inflant. Uderzenie to poprzedził dywersyjno-rozpoznawczy wypad Tatarów moskiewskich, torujący drogę pułkowi straży przedniej kniazia Tymofieja Romanowicza Trubeckiego. Pochód wojsk rosyjskich poprzedzał Magnus Inflancki, który występował jako protektor ludności przed gniewem Iwana IV. Kolejne miasta inflanckie otwierały przed nim bramy. Jednak już wkrótce do miast uznających zwierzchność Magnusa wprowadzono załogi moskiewskie. Nieliczne siły polsko-litewskie wsparte przez oddziały kurlandzkie zmuszone zostały do wycofania się za Dźwinę. W tym czasie główne siły polskie toczyły wojnę z Gdańskiem, nie chcącym uznać władzy króla Stefana Batorego. W ręce moskiewskie wpadły zamki , , , Festen (łot. ), Erlaa, Lenward, Ascheraden, Wenden (Kieś), Lucyn, Marienhaus, Kokenhausen, Rzeżyca, Dyneburg. Najdłużej i najzacieklej bronił się Aleksander Połubiński w Wolmarze, w którym wytrwał cały sierpień do 1 września 1577 roku. W Schwanenburgu, który nie poddał się na pierwsze wezwanie, Rosjanie dokonali rzezi cywilnej ludności miasta. Kobiety gwałcono, mężczyzn ćwiartowano i rozrywano końmi, wbijano na pal.