Patogeneza Bramą wejścia zarazka jest najczęściej przewód pokarmowy, uszkodzona skóra, błony śluzowe oraz drogi rodne. Wirus szerzy się w organizmie drogą hematogenną; ma szczególne powinowactwo do komórek układu limfatycznego. Jako wirus onkogenny ma on zdolność pobudzenia poprzez informację genetyczną komórek macierzystej tkanki limfogennej do nadmiernego, niecelowego, a nawet złośliwego jej rozplemu, czego następstwem jest tworzenie się pierwotnych i wtórnych guzów białaczkowych w węzłach chłonnych i w narządach wewnętrznych.
Objawy Okres wylęgania choroby może wynosić od kilku miesięcy do 4 lat. Najczęściej pierwsze zmiany białaczkowe we krwi powstają w wieku 2–3 lat, z reguły nie towarzyszą im żadne objawy. Również na początku fazy tworzenia się guzów, gdy brak jeszcze upośledzenia funkcji narządów wywołanego uciskiem, poza obecnością guzów nie ma innych widocznych symptomów choroby. W drugiej fazie jedyną zmianą jest przedbiałaczkowy lub białaczkowy obraz krwi. Kliniczne objawy choroby rozpoczynają się po osiągnięciu przez guzy znacznych rozmiarów;