Po rozczarowującej pracy przy swoim pierwszym koncercie Spectral Shimmers zrezygnował z kariery pedagogicznej i kompozytorskiej, zwracając się ku karierze kompozytora muzyki filmowej.
Początki kariery Horner początkowo tworzył muzykę do filmów studenckich, a w roku 1979 rozpoczął współpracę z wytwórnią New World Pictures Rogera Cormana specjalizującej się w niskobudżetowych horrorach i filmach fantastycznych. W ten sposób Horner stworzył swoje pierwsze oprawy muzyczne do filmów, tj. , , . Tworzył także do filmów telewizyjnych.
Większy rozgłos przyniosły mu oprawy muzyczne do filmów: Olivera Stone’a i Star Trek II: Gniew Khana. Dzięki nim, Horner zaczął otrzymywać więcej propozycji filmowych, głównie science-fiction i fantasy. W roku 1984 Akademia Filmów Science-Fiction, Horror i Fantasy nagrodziła go dwiema nominacjami za muzykę do filmu i Krull oraz statuetką Saturna za muzykę do Burzy mózgów. W roku 1983, jako najmłodszy dyrygent w historii, współpracował z orkiestrą London Symphony Orchestra (po raz pierwszy przy Burzy mózgów i wielokrotnie w późniejszych latach).